ความสุข...อยู่ไหน...

             เมื่อครั้งเยาว์วัย...ตั้งแต่จำความได้ฉันแสวงหาสิ่งๆหนึ่งมาตลอด นั่นคือ "ความสุข" มันคือสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตของฉัน ฉันควรจะมีความสุขในหลายๆเหตุการณ์ เล่นกับเพื่อน ได้ของถูกใจ ฉันควรจะมีความสุขสิ...ใช่ไหม..แต่ ฉันกลับไม่มีความสุขเอาเสียเลย  เพราะ ในขณะที่ใจมันกำลังจะวิ่งเข้าไปเสวยซึ่งความสุข แต่ทว่า "ความสุข..มันกลับดับวูบหายไปต่อหน้าต่อหน้า"..ทุกครั้งไป มันทิ้งไว้เพียงร่องรอยแห่งความแห้งแล้งหดหู่แทรกซึมลึกอยู่ในห้วงใจเท่านั้น จึงเกิดคำถามในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า

"ทำไม.....ฉันไม่มีความสุข..."  และ  "ความสุขอยู่ที่ไหน"  

...............ใครขโมยความสุขของฉันไป..... ฉันจึงเริ่มตามหาคำตอบ และความสุขเรื่อยมา..........

                ท่ามกลางความแห้งแล้ง และเหี่ยวเฉาในหัวใจ...มีเพียง "ดอกบัว" ที่ฉันเก็บใส่กระสอบในวันโกน เพื่อเตรียมใส่บาตรในวันพระรุ่งขึ้น ฉันและเพื่อนๆ มุ่งหน้าไปยังท้องทุ่งที่มีสระบัว แล้วเก็บใส่กระสอบเพื่อเผื่อแผ่มายังเพื่อนบ้านและญาติพี่น้อง พอมาถึงบ้านได้นำมาแช่ใส่กระถางบ้าง กะละมังบ้าง เหล่าบรรดาญาติพี่น้องก็จะมาเลือกดอกบัว เพื่อเตรียมมัดไว้สำหรับไหว้พระ...

...............โอย..ฉันจะเรียกมันว่าอะไรดี "ความสุข" ไหม  มันค่อยๆขยับมุมปากขยายกว้างออกไปเป็นอมยิ้ม อิ่มๆในหัวใจ....นี่เขาเรียกว่า "ความสุข" รึเปล่า ใช่ความสุขไหม มันคือ "ดอกบัวที่เบ่งบานอยู่ในหัวใจท่ามกลางความแห้งแล้ง" สินะ  ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมามันส่งผลให้ฉันมีพฤติกรรมซ้ำๆ คือ เก็บดอกบัวมาฝากผู้อื่นเพื่อให้เขานำไปไหว้พระ....

        ช่วงวัยประถมนี้ ฉันเรียนโรงเรียนในหมู่บ้าน ทุกวันศุกร์ก่อนกลับบ้าน นักเรียนจะต้องสวดมนต์หมู่ทำนองสรภัญญะ และนั่งสมาธิ ฉันไม่รู้ว่าจะได้อะไรจากการทำอย่างนั้น  แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเบื่อที่จะทำสิ่งนั้น   รู้แต่เพียงว่า ถึงเวลาก็ทำตามที่ครูสั่งสอนแค่นั้นเอง....

             แต่คุณรู้ไหมว่า..เมื่อฉันเติบโตและได้มาเป็นครู...ฉันกลับทำสิ่งนั้นกับนักเรียน..อาสาเป็นครูทีมงานจริยธรรมในโรงเรียน...และร่วมกันขับเคลื่อนให้มีชั่วโมงสวดมนต์ นั่งสมาธิ ..เพราะทุกคนต่างเล็งเห็นประโยชน์ที่อย่างน้อยก็ได้สร้างเชื้อไว้..เป็นชนวน..เป็นเหตุ..เป็นปัจจัย...ให้ลูกศิษย์ได้มีที่พึ่งทางใจในภายหน้า....โดยหวังว่า..

    " สักวันหนึ่ง..แม้เธอจะไม่รู้อะไรเลยในวันนี้...แต่วันหน้าเธอจะรู้และเห็นคุณค่าของการทำสิ่งนี้..

เพราะมันจะเป็นที่พึ่งที่อาศัยยามเธอทุกข์ใจ....." 

...เฉกเช่นเดียวกับฉัน...

                                                                                                    

                                                                                                                             "กันต์ฤทัย"