รวมเรื่องเล่า..เบาใจ..

  “เนสัชชิก” จุดวัดใจ..ในป่าวิเวก เก็บข้อมูล...(วันที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐)   ความมั่นมุ่ง..ที่พุ่งไป...ในป่าวิเวก....กับความรู้สึกที่ไม่มั่นใจในตนเองว่ากลัวหรือไม่ ถ้าต้องเผชิญกับการอยู่คนเดียวในป่าวิเวก   แต่ก็คิดสมมุติว่า “ กลัว ” ไว้ก่อน เมื่อตั้งโจทย์ไว้เช่นนั้นจึงมีการเตรียมตัวต่อสู้กับความกลัวไว้ล่วงหน้า … เริ่มต้นปฏิบัติพิจารณาธรรมชาติช่วงกลางวัน   และบันทึกข้อมูลสร้างสัญญาระหว่างเดินจงกรม และนั่งสมาธิว่า เออนี่หนอ...เสียงไผ่เสียดสีกันอ้อเอียดเบียดออดอี๊ดเอี๊ยด ลมพัดต้องกิ่งไม้ใบไม้ซู่ๆลู่ล้อลม แล้วลากกรากๆวิ่งลู่ๆๆเข้ามาใกล้ บางครั้งมีจิ้งจกวิ่งก็จักดังกร๊ากกร๊ากเข้ามาคล้ายเสียงคนเดิน เสียงใบไม้ร่วมกระทบกิ่งไม้แกร๊กๆ   เสียงกระดิ่งวัวดังกริ๊งกร๊างๆ ติดๆกัน   อีกทั้งเสียงนกกาที่เราคุ้นชินบอกกับตัวเองว่า ตามธรรมชาติของมันเป็นเช่นนี้ แบบทดสอบ... เมื่อสิ้นแสงพระอาทิตย์ยามค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวงทอแสงสว่างลงมายังสวนป่า แม้นมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้รอบตัว ก็ยังไม่อยากจะใส่ใจเท่าใดนัก   มันยังคงอยู่ในอารมณ์ที่ว่าจะกลัวไม่ใช่...ไม่กลัวก็ไม่เชิง ...

คนวัด ..คนวัฒน์..           ถ้าเราจะเรียกคนที่อาศัยอยู่ในวัด ทำงานให้วัด คนที่เข้าไปช่วยงานของวัด หรือคนที่เข้าวัดบ่อยๆ   ว่าเป็น “คนวัด” ก็ถูกนะ   เพราะเข้าวัดทีไร ก็ชอบวัดคนโน้น วัดคนนี้ ทุกทีไป อย่างไรล่ะ ก็ชอบมองจับผิดชาวบ้านเขาอยู่ร่ำไปนั่นแหละ  อันนี้คนวัดของแท้เลยนะ เราเห็นก็ต้องเข้าใจเขานะ แต่คนวัดประเภทนี้ หาความสุขได้ยาก เพราะจิตคุ้นชินอยู่กับความคิดที่เป็นอกุศล                                           อันทิฐิ มานะ เข้าปะทุ                         มันทะลุ อกจุก เจ็บใจแสน                                 มองเห็นใคร ไม่เข้าตา คว้ารังแตน            มาดับแค้น ถูกต่อยตี ...

             เมื่อครั้งเยาว์วัย...ตั้งแต่จำความได้ฉันแสวงหาสิ่งๆหนึ่งมาตลอด นั่นคือ "ความสุข"  มันคือสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตของฉัน   ฉันควรจะมีความสุขในหลายๆเหตุการณ์ เล่นกับเพื่อน ได้ของถูกใจ ฉันควรจะมีความสุขสิ...ใช่ไหม..แต่ ฉันกลับไม่มีความสุขเอาเสียเลย     เพราะ ในขณะที่ใจมันกำลังจะวิ่งเข้าไปเสวยซึ่งความสุข แต่ทว่า "ความสุข..มันกลับดับวูบหายไปต่อหน้าต่อหน้า" .. ทุกครั้งไป   มันทิ้งไว้เพียงร่องรอยแห่งความแห้งแล้งหดหู่แทรกซึมลึกอยู่ในห้วงใจเท่านั้น จึงเกิดคำถามในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า "ทำไม.....ฉันไม่มีความสุข..."   และ   "ความสุขอยู่ที่ไหน"   ...............ใครขโมยความสุขของฉันไป..... ฉันจึงเริ่มตามหาคำตอบ และความสุขเรื่อยมา..........                 ท่ามกลางความแห้งแล้ง และเหี่ยวเฉาในหัวใจ...มีเพียง "ดอกบัว" ที่ฉันเก็บใส่กระสอบในวันโกน เพื่อเตรียมใส่บาตรในวันพระรุ่งขึ้น ฉันและเพื่อนๆ มุ่งหน้าไปยังท้องทุ่งที่มีสระบัว แล้วเก็บใส่กระสอบเพื่อเผื...